Umowa o współpracy z 1980 r.

Umowę o współpracy wraz z protokołem dotyczącym art. 1 podpisano 7.3.1980 r. Jej stronami stały się EWG oraz pięć ówczesnych państw określonych jako państwa członkowskie ASEAN-u (Filipiny, Indonezja, Malezja, Singapur i Tajlandia). Z preambuły umowy i niektórych postanowień (np. art. 4) wynika, że ASEAN był postrzegany jako żywotne i spójne regionalne ugrupowanie państw. Formalnie każde państwo należące do ASEAN-u jest stroną umowy. Jednak nie jest to umowa wielostronna w zwykłym znaczeniu, gdyż państwa-członkowskie są traktowane łącznie47. Znajduje to implicite wyraz w tym, że tylko członkowie tej organizacji mogą stać się stronami umowy z 1980 r. W konsekwencji do umowy tej przystąpiły jeszcze Brunei (1985 r.)4a i Wietnam (1999 r.)49. W 2000 r. protokół akcesyjny podpisał również Laos50. W chwili obecnej trwa procedura jego ratyfikacji. Jednak możliwe jest indywidualne wycofanie się z umowy.

EWG związała się umową na mocy rozporządzenia Rady nr 1440/ /80 z 30.5.1980 r., które wydano na podstawie ówczesnych art. 113 i 235 Traktatu ustanawiającego EWG (TEWG obecnie art. 131 i 308 TWE)51. EWG działała zatem samodzielnie. Wątpliwe jest jednak, czy kompetencja zewnętrzna Wspólnoty w zakresie regulowanym umową była wyłączna. Umowa obejmowała bowiem współpracę w rozwoju, która wówczas nie była uregulowana w traktacie. Fakt, że treść umowy wykroczyła poza wspólną politykę handlową znalazło wyraz w podwójnej podstawie praw-

Na marginesie można zauważyć, że praktyczne działanie tego łącznego postrzegania państw ASEAN-u prowadzi m.in. do przyjęcia przez Wspólnotę Europejską zasady kumulacji pochodzenia towarów z tej organizacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>