Ramowa umowa o współpracy z 1993 r. – dalszy opis

Umowa weszła w życie 1.5.1998 T. zostają także stworzone pod rządami umowy z 1983 r. podkomitety do spraw: nauki i technologii, współpracy przemysłowej oraz współpracy handlowej. Zakres kompetencji Komitetu nie uległ zmianie (art. 32).

W szerokim zakresie modyfikacji podlega zakres rzeczowy współdziałania. Fundamentem współpracy stało się poszanowanie zasad demokratycznych i praw człowieka. Mają one stanowić wytyczne dla polityk wewnętrznych i międzynarodowych stron i zostały uznane za istotny element Umowy (art. 1), co świadczy o polityzacji stosunków dwustronnych. Zasadniczym celem umowy jest nadanie nowego impulsu wzajemnym stosunkom zwłaszcza przez popieranie rozwoju współpracy w sferze handlu, inwestycji, Finansów i technologii przy uwzględnieniu, że państwa andyjskie mają status państw rozwijających się, oraz popieranie procesu integracyjnego w subregionie andyjskim. W związku z tym strony uznały również wagę wzajemnych konsultacji w sprawach międzynarodowych budzących wspólne zainteresowanie (art. 2).

Stosunki w szeroko rozumianej sferze gospodarczej powtórnie oparto na KNU, tym razem jednak znacznie uproszczonej (podobnej do umowy z ASEAN-em art. 4). Współpraca ogarnęła następujące zakresy: współpracę gospodarczą sensu stricto, rozwój współpracy handlowej, współpracę przemysłową, inwestycje, współpracę między instytucjami finansowymi, współpracę naukową i technologiczną, współpracę w sferze normalizacji, rozwój technologiczny oraz własność intelektualną i przemysłową, współpracę w dziedzinach górnictwa, energetyki, transportu, technologii informatycznych i telekomunikacji (art. 3-17), rolnictwa, leśnictwa i obszarów wiejskich (art. 22), rybołówstwa (art. 29). Umowa z 1993 r. zawiera też postanowienie dotyczące współpracy w rozwoju (art. 21) i rozwoju społecznego (art. 24). Ponadto umowa uregulowała współdziałanie w sferze turystyki, ochrony środowiska i różnorodności biologicznej (art. 18-20), ochrony zdrowia (art. 23), zwalczania nadużywania narkotyków (art. 25). Umowa dotyczy także współpracy w dziedzinie informacji, komunikacji i kultury (art. 28), kształcenia zawodowego (art. 30) oraz administracji publicznej, w tym wymiaru sprawiedliwości (art. 27). Przewidziano również przepis odnoszący się do zasobów służących podtrzymaniu współpracy (art. 31). Ciekawym rozwiązaniem jest też sformułowanie obowiązku podejmowania środków w celu zachęcania do integracji regio- nalnej państw andyjskich (zwłaszcza pomoc techniczna, promocja handlu, rozwój regionalnej współpracy środowiskowej, wsparcie dla instytucji i implementacji wspólnych polityk i działań, zachęcanie do rozwoju komunikacji regionalnej – art. 26)61. Znakomita większość postanowień umownych jest sformułowana na zasadzie celowościowo-zadaniowej. Znacznej ich części zarazem towarzyszą stypulacje określające ogólne środki działania.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>