Rozwody w Gorzowie to dobre rozwiązanie

Rozwody to ważna sprawa. Klienci chętnie rozstają się. Kiedyś rozwód był rzadkością. Dzisiaj jednak jest to bardzo częsta sprawa. Klienci podejmują decyzje, a później wybierają się do profesjonalnego adwokata...

więcej ->

Konferencja poczdamskka

W tym okresie jego władza opierała się na trzech filarach: autorytecie w armii, związkach ze światem finansów Szanghaju i biegłości w sztuce politycznej manipulacji. Ibidem, s. 124.

więcej ->

Komisji Handlu (Federal Trade Commissioti)

Przystąpienie do zasad Safe Harbor jest dobrowolne, ale by przedsiębiorstwo zostało uznane za gwarantujące odpowiednio poziom ochrony danych osobowych z Unii Europejskiej do USA, musi publicznie deklarować swoją przynależność do Safe Harbor oraz poddać się jurysdykcji Federalnej

więcej ->

Interpretacja praw człowieka w Europie i Azji – różnice i podobieństwa cz. II

A zatem celem perspektywicznym pozostaje nadal demokracja, równość, czy wolność. Zakłada to permanentną współpracę i rozwijanie dialogu, aby porozumieć się co do terminologii i minimalnych standardów...

więcej ->

International Civil Aviation Organisation

Należy zaznaczyć, iż decyzja Komisji jest szczególna. Art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46 upoważnia Komisję do wydania oceny odpowiedniości ochrony w określonym państwie trzecim na podstawie analizy obowiązujących w tym państwie przepisów. Jednak decyzja z 14.5.2004 r. nie uznaje, że ustawodawstwo USA gwarantuje odpowiedni poziom ochrony, a tylko, iż działania Biura Celnego – pod warunkiem przestrzegania wszystkich zobowiązań z decyzji i załącznika – odpowiadają wymogom dyrektywy wspólnotowej. Wydaje się, iż pośrednio oznacza to negatywną ocenę Komisji wobec stanu prawnej ochrony danych osobowych w USA.

więcej ->

Intelektualne elity muzułmańskie w krajach azjatyckich

Zatem, dyskusje ogarnęły różne gremia intelektualistów i polityków na całym świecie. Ogniskowały się one wokół prognoz polityczno-prawnych, dotyczących relacji między cywilizacjami obecnie i w przyszłości. Właściwie rozważania toczyły się w odniesieniu do trzech (najbardziej głośnych), prognoz politycznych obrazujących relacje między światowymi cywilizacjami. A były to: „koniec historii” ogłoszony przez F. Fukuy- amę – mówiący o zwycięstwie liberalnej gospodarki „koniec demokracji” głoszony przez J. M. Guehenno – wskazujący na nową alternatywę „sieciową” i „zderzenie cywilizacji” przewidywane przez S. R Huntingtona – negujące uniwersalną cywilizację. Wymienione koncepcje globalnego porządku nie muszą wcale doprowadzić do konfrontacji. Wydaje się, że koncepcja dialogu między cywilizacjami jest coraz bardziej uświadamianą alternatywą dla obu stron. A dialog (grec. dialogos), to przecież proces i określona postawa społeczna, zakładająca otwartość i wzajemną komunikację.

więcej ->

Federalna Komisja Handlu a zasady Safe Harbour cz. II

W czerwcu 2002r. Komisja poinformowała USA, iż przedmiotowa ustawa amerykańska może kolidować z przepisami wspólnotowymi o ochronie danych osobowych (czyli z dyrektywą 95/46) oraz z niektórymi przepisami rozporządzenia Rady 2299/89 z 24.7.1989 r. o kodeksie postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji29, zmienionego rozporządzeniem nr 3 23/199930 z 8.2.1999 r. W odpowiedzi na to, USA przesunęła datę, od której zaczęły być wymierzane kary za niestosowanie się do tej ustawy do 5.5.2003 r., ale od tego momentu większość kluczowych europejskich przewoźników dostarczała danych służbom celnym USA.

więcej ->

Ewolucja wzajemnych stosunków. Znaczenie gospodarcze dla UE

Pierwszą pozaeuropejską organizacją regionalną, z którą Europa (EWG) nawiązała stosunki był ASEAN44. Zaczęto od stosunków o charakterze nieformalnym w 1972 r. W 1975 r. ustanowiono Wspólną Grupę Studyjną, której zadaniem stało się zbadanie możliwości współpracy międzyregionalnej. Stosunki bardziej formalne rozpoczęto w 1978 r., kiedy to doszło do pierwszego spotkania ministrów ASEAN i EWG. Już na drugim takim spotkaniu, w Kuala Lumpur, w 1980 r. doszło do podpisania Umowy o współpracy. Spotkania ministerialne są kontynuowane co dwa lata. Z biegiem czasu konsultacje objęły również szczegółowe dziedziny. W 1994 r. na jedenastym spotkaniu ministerialnym ASEAN-UE, wkrótce po przyjęciu postanowienia przez państwa członkowskie ASEAN-u o nadaniu jemu integracyjnego charakteru, podjęto decyzję o intensyfikacji współpracy. Utworzono Grupę ad hoc Wybitnych Osób z zadaniem opracowania planu rozwoju wszechstronnej współpracy do 2000 r., w tym w sferze politycznej, bezpieczeństwa oraz kultury. W 1994 r. powstało nieformalne Regionalne Forum Bezpieczeństwa ASEAN, które objęło 10 państw członkowskich, 1 obserwatora w ASEAN-nie oraz 12 partnerów, w tym UE. Jego celem stało się zapobieganie i rozwiązywanie konfliktów regionalnych45. W 1994 r. UE przyjęła Nową Strategię Azjatycką, a ASEAN deklarację o współpracy. W 1995 r, powstał wspólny komitet wyższych urzędników. W 1996 r. doszło do pierwszego spotkania na szczycie, obejmującego także niektóre państwa ASEAN-u (bez Birmy/Myanmar, Kambodży i Laosu), które dało początek Spotkaniom Azja-Europa (ASEM)46. Pierwsze spotkanie ministrów spraw zagranicznych ASEM miało miejsce w 1997 r. Odtąd można obserwować dość dynamiczny dialog w ramach tej struktury. W 2003 r, UE przyjęła Nowe Partnerstwo dla Azji Południowo-Wschodniej .

więcej ->

Elementy regulacyjne umowy o dialogu politycznym i współpracy

Ogólnym i wspólnym celem umowy staje się wzmocnienie i pogłębienie stosunków wzajemnych we wszelkich dziedzinach objętych umową przez rozwijanie dialogu politycznego i wzmacnianie współpracy Umowa ma też służyć stworzeniu warunków dla wynegocjowania wykonalnej i wzajemnie korzystnej umowy stowarzyszeniowej, w tym strefy wolnego handlu. Ponadto jej zadaniem jest przyczynienie się do stworzenia warunków stabilności politycznej i społecznej, pogłębienia procesu integracji regionalnej i ograniczenia biedy w ramach zrównoważonego rozwoju Wspólnoty Andyjskiej (art. 2 ust. 1-4).

więcej ->

Efektywny multilateralizm: próba oceny unijnej koncepcji cz. II

Jednocześnie trzeba pamiętać, że gdyby Komisja opublikowała przedmiotowy komunikat po rozszerzeniu Unii o 10 nowych krajów, to wówczas musiałby on mieć obligatoryjnie ok. 15 stron tekstu, z uwagi na ograniczenia tłumaczeniowe. Wyjaśnienie koncepcji efektywnego multilateralizmu byłoby wówczas daleko bardziej trudne.

więcej ->

Charakterystyka współczestej kultury

Siłą sprawczą zmian, paradoksalnie stają się różnorodne ruchy fundamentalistów, które szukają swojego miejsca w zmieniającym się święcie. W pewnym sensie fundamentalizm islamski można porównać z protestantyzmem europejskim z XVI i XVII w. I podobnie jak protestantyzm w, tym czasie spełnia on obecnie funkcje modernizujące. Współczesny fenomen fundamentalizmu religijnego (w tym fundamentalizmu islamskiego w szczególności) polega na tworzeniu specyficznego wariantu nowoczesnych poglądów przybierających postać partykularnych wzorców odnowy kulturowej (w tym i określonych przewartościowań wartości podstawowych). A sam fundamentalizm islamski jest reakcją, zapewne, na arogancję i autoafirmację kultury Zachodu, począwszy od epoki kolonialnej, a skończywszy na czasach współczesnych. Religijne korzenie ruchu odnowy mogą też stanowić odpór wobec uporczywego nacisku Zachodu na wartości racjonalne i techniczne. A ponieważ islam stanowi wartość nadrzędną i powszechnie szanowaną we wszystkich krajach muzułmańskich fundamentalizm religijny jawi się jako jedyna sita zdolna do wprowadzenia zmian strukturalnych w takich społeczeństwach.

więcej ->

Azjatycka różnorodność religijna

Elementem sprzyjającym zbliżeniu wartości jest azjatycka różnorodność religijna. Jest ona powszechnie akceptowana i nie wprowadziła ona, w tym przypadku, tak ostrych podziałów religijnych, jak w Europie. I jest bardziej powiązana z rytuałem, a nie z aspektami ideologicznymi, doktrynalnymi, poza tym jest słabo zinstytucjonalizowana (z wyjątkiem taoizmu i buddyzmu)16. Nie było w Azji, w związku z tym, wojen religijnych, w takich rozmiarach, jak w Europie. W przeciwieństwie do trzech religii monoteistycznych (judaizmu, chrześcijaństwa i islamu), ukształtowanych w basenie Morza Śródziemnego, zmienność religijna w Azji jest zaskakująca i szybko dostosowuje się do nowych warunków. To wszystko ma odbicie w elastyczności wartości i mentalności społecznej, a także wprowadza zrozumienie dla innych zasad. Rozwijane są koncepcje racjonalizacji, czy wręcz unowocześniania wierzeń i praktyk religijnych, nie do wyobrażenia w Europie. Nikt nie stoi ostro na straży ortodoksji religijnej, z wyjątkiem fundamentalistów muzułmańskich, i nie ma takiego gorsetu instytucjonalnego, jak w Europie. A to niewątpliwie, jeszcze wzmacnia „otwartość” i rozwija komunikację międzykulturową17. I jak, podkreśla D. K. Jordan, „zmiany jakie obserwujemy w Azji w sferze religijnej po 1945 r., są powiązane z szybko zmieniając)™i się warunkami życia społecznego, gospodarczego i politycznego”. Ma to ogromny wpływ na rozwijanie świadomości niezależnych obywateli w regionie azjatyckim. Okres całkowitego podporządkowania się władzy przeszedł gruntowną ewolucję, tym niemniej nie zrezygnowano z układu hierarchicznego.

więcej ->

Azja, Australia i Oceania – dalszy opis

W maju 1981 r. w Azji Zachodniej (Półwysep Arabski) zawarto umowę stanowiącą podstawę organizacji zwanej Radą Współpracy Państw Arabskich Zatoki Perskiej (GCC)40. Jej celem stało się zapewnienie koordynacji, współpracy i integracji między państwami członkowskimi we wszystkich dziedzinach, aby osiągnąć jedność między nimi. Rada Współpracy nie ma jednoznacznie przyznanej osobowości prawnomiędzynaro- dowej. Tym niemniej do kompetencji Rady Najwyższej (głównego organu złożonego z ministrów spraw zagranicznych) należy zatwierdzanie „podstaw dla stosunków z innymi państwami i organizacjami międzynarodowymi” (art. 8 pkt 5). Warto odnotować, że wkrótce po podpisaniu umowy konstytuującej GCC, państwa członkowskie zdecydowały się zawrzeć Ujednolicone porozumienie gospodarcze (listopad 1981 r.)41. Umowę tę można określić jako umowa o współpracy z zadaniem stworzenia podstaw do integracji na poziomie wspólnego rynku (zob. zwłaszcza art. 8). Interesujące jest, że zastępuje ona wszelkie postanowienia z nią sprzeczne w umowach dwustronnych (art. 28) i zapewnia pierwszeństwo przed prawem państw członkowskich (art. 27). W sferze międzynarodowej porozumienie to upoważnia do: 1) zawierania zbiorowych porozumień gospodarczych w zakresie wymiany handlowej w przypadkach, gdy państwa członkowskie mogłyby osiągnąć wspólną korzyść i podejmować działanie oraz wspólną deklarację szefów państw i rządów w celu stworzenia kolektywnej władzy negocjacyjnej w celu wzmocnienia stanowiska negocjacyjnego wobec obcych podmiotów w sferze importu towarów zaspokajających podstawowe potrzeby i eksportu głównych produktów (art. 7) 2) dążenia do Formułowania zunifikowanych polityk naftowych i przyjmowania wspólnych stanowisk wobec świata zewnętrznego oraz organizacji międzynarodowych i wyspecjalizowanych (art. 11 ust. 2) 3) zawierania ujednoliconych porozumień z obcymi rządami i organizacjami naukowymi i handlowymi w zakresie transferu technologii (art. 15) 4) popierania wspólnego działania na różnych szczeblach w sferze transportu (art. 19 ust. 2) koordynacji polityk zewnętrznych w zakresie międzynarodowej i regionalnej pomocy rozwojowej (art. 23). W końcu 2001 r. na szczycie GCC w Omanie zapowiedziano przyspieszenie integracji gospodarczej w celu ustanowienia unii celnej od 2003 r. (wspólna zewnętrzna taryfa celna powstała z dniem 1 stycznia)42 i z jednolitą walutą do 2010 r.43

więcej ->

Artykuł 111 TWE – dalszy opis

Ważnym wyznacznikiem pozycji Rady – tak jak jest ona ukształtowana w art. 111 TWE – jest procedura mająca zastosowanie przy korzystaniu przez ten organ z prerogatyw określonych w tym przepisie. Przede wszystkim należy zauważyć, że wspomniany przepis zawiera normę wyłączającą zastosowanie art. 300 TWE w odniesieniu do działań Wspólnoty podejmowanych na podstawie art. 111 ust. 1 oraz 3. W miejsce ogólnej procedury określonej w art. 300, Traktat przewiduje zastosowania procedur szczególnych:

więcej ->

Analiza stosunków unijno-amerykańskich

Analiza stosunków unijno-amerykańskich dotyczących ochrony danych osobowych powoduje, iż dostrzega się dwa problemy: problem kompetencji i problem formy zawieranych porozumień. Przez fakt wydania na podstawie art. 95 TWE dyrektywy 95/46, Wspólnota Europejska niewątpliwie wykorzystała kompetencję wewnętrzną, nie jest natomiast jasne, czy wykorzystała ją w sposób wyczerpujący. Dyrektywa opiera się na harmonizacji minimalnej, dając ciągle pewne pole manewru państwom członkowskim. Przyjmując rozumowanie z orzeczeń dotyczących „otwartego nieba”, należy przyjąć, że problem zupełności regulacji wspólnotowej nie jest istotny – ponieważ wystarcza udzielone w dyrektywie 95/46 wyraźne upoważnienie dla Komisji do prowadzenia negocjacji, by chodziło o kompetencję wyłączną. Być może w przypadku umowy dotyczącej PNR chodziło również o względy pragmatyczne i o to, by jak najszybciej doszło do zawarcia umowy gwarantującej ochronę danym pasażerów europejskich.

więcej ->