Efektywny multilateralizm: próba oceny unijnej koncepcji cz. II

Jednocześnie trzeba pamiętać, że gdyby Komisja opublikowała przedmiotowy komunikat po rozszerzeniu Unii o 10 nowych krajów, to wówczas musiałby on mieć obligatoryjnie ok. 15 stron tekstu, z uwagi na ograniczenia tłumaczeniowe. Wyjaśnienie koncepcji efektywnego multilateralizmu byłoby wówczas daleko bardziej trudne.

Warto w tym miejscu wskazać na pytanie nr H-0246/04 zadane Radzie we wrze śniu 2004 r. przez członka PE, Diamanto Manolakou, co do niezgodności Traktatu Konstytucyjnego z Kartą NZ w zakresie zakazu prowadzenia wojny prewencyjnej niezgodnej z jej przepisami (dok. 12020/04 PE-QH 106 z 16.9.2004 r.). niu do polityki rozwojowej. Wreszcie w art. 111-327 zobowiązuje się Unię do ustanowienia odpowiedniej formuły współpracy z Organizacją. Kłopot jest w tym, że chociaż rozwiązania zaproponowane w Traktacie są z założenia dobre, to szansa na jego wejścia w życie jest raczej niewielka, bowiem rzeczywiste poparcie dla Traktatu w społeczeństwach państw członkowskich wydaje się być niestety niewystarczające.

Przyjąwszy powyższe założenie za właściwe, iż Unia nie dysponuje obecnie wiążący™ harmonogramem wdrażania priorytetów związanych z reformą relacji UE-ONZ, można mieć nadzieję, że „efekty uboczne” komunikatu Komisji objawią się wkrótce na szczeblu krajów członkowskich, chociażby przez zwrócenie uwagi na znaczenie niniejszej kwestii dla polityk krajowych. Przy okazji można zauważyć, iż KE w dużej mierze wskazuje w komunikacie na własne problemy, z którymi musi uporać się Unia, następuje zatem ich ekstemalizacja, przy czym dzieje się tak do pewnego stopnia w interesie samej UE – znalezienie rozwiązań dla tych problemów w liczniejszym gronie może okazać się opłacalne dla grona „25” w Europie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>