Artykuł 111 TWE

W odniesieniu do art. 300 TWE art. 111 ma charakter szczególny. Jego przepisy dotyczą bowiem jedynie kształtowania szeroko pojętej polityki kursowej, jak również polityki pieniężnej i innych spraw mających szczególne znaczenie dla funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej w UE. Na podstawie art. 111 Rada otrzymała stosunkowo szerokie kompetencje do kształtowania polityki walutowej Wspólnoty. Dotyczyć mogą one tak stosunków z państwami trzecimi, jak uzgodnień dokonywanych w ramach wyspecjalizowanych organizacji międzynarodowych. Artykuł 111 dotyczy następujących zagadnień:

– a) zawierania przez Unię Europejską międzynarodowych układów dotyczących systemu kursów walutowych wspólnej waluty europejskiej (euro) wobec walut trzecich (ust. 1 zdanie pierwsze)”,

– b) określania, zmieniania albo odstępowania od centralnych kursów jednolitej waluty europejskiej w ramach tego systemu kursów walutowych (art. 111 ust. 1, zdanie drugie), A więc nie w ramach wewnętrznego porządku walutowego Wspólnoty, jak się to czasami przedstawia.

– c) ustalania wiążącego inne organy Unii Europejskiej mandatu negocjacyjnego oraz innych istotnych szczegółów dotyczących negocjacji umów międzynarodowych zawieranych z państwami trzecimi lub z organizacjami międzynarodowymi, dotyczących kwestii porządku pieniężnego lub walutowego, a także podejmowania decyzji o ich zawarciu (art. 111 ust. 3),

– d) formułowania ogólnych ukierunkowań polityki kursowej Unii Europejskiej (a więc w praktyce przede wszystkim Europejskiego Banku Centralnego) wobec walut państw trzecich wtedy, gdy UE nie zawarła w tym zakresie żadnego układu międzynarodowego (art. 111 ust. 2),

– e) określania jednolitego stanowiska Unii Europejskiej na arenie międzynarodowej w sprawach o szczególnym znaczeniu dla unii gospodarczej i walutowej a także decydowania o sposobie reprezentacji międzynarodowej UE w tym zakresie (wszakże z uwzględnieniem rozdziału kompetencji wynikającego z art. 99 oraz 105 TWE.

Artykuł 111 ust. 5 przewiduje, że w zakresie nie zastrzeżonym do kompetencji Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do unii gospodarczej i walutowej, uprawnienie do negocjowania traktatów międzynarodowych oraz ich zawierania przysługuje państwom członkowskim. Zdaniem Mac- leoda et al oznacza to zaistnienie w tym zakresie sytuacji wspólnej (chociaż w tym przypadku lepiej może byłoby powiedzieć „niewyłącznej”) kompetencji Wspólnot5. Istotą tej niewyłączności jest – z punktu widzenia państw członkowskich – możliwość zawierania ich poprzez Wspólnotę, indywidualnie albo kolektywnie (ale poza Wspólnotą)6.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>