Monthly Archives Wrzesień 2015

Wykorzystanie danych „szczególnie chronionych”

Nie można natomiast wykorzystywać danych „szczególnie chronionych”, wskazujących na pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne38 lub filozoficzne bądź przynależność do związków zawodowych oraz dane dotyczące zdrowia i życia seksualnego. Zakres danych szczególnych powiela art. 8 ust. 1 dyrektywy 95/46. Niewykorzystywanie takich danych ma zagwarantować wprowadzenie systemu filtrującego dane, który usuwałby niektóre szczególnie chronione informacje. Dostępne dane mają mieć format „tylko do odczytu”, co oznacza, że nie mogą ulec modyfikacji za sprawą ingerencji pracownika biura. CBP może według własnego uznania (acz w rozsądny sposób – pkt 30) dostarczać dane zawarte w PNR innym organom rządowym, również za-

więcej ->

Amerykańska ustawa antydumpingowa

Spór wywołała także amerykańska ustawa antydumpingowa z 1916 r.5S Przewiduje ona możliwość stosowania jako środków antydumingowych wysokich odszkodowań, kar grzywny i pozbawienia wolności, niedozwolonych w ramach porozumień WTO. USA nie dostosowały się w wyznaczonym terminie do negatywnych dla siebie decyzji WTO, w związku z czym Wspólnota wystąpiła o upoważnienie do jednostronnego zawieszenia wobec USA stosowania porozumień WTO (w szczególności przyjęcia lustrzanej do amerykańskiej ustawy regulacji wspólnotowej). Decyzja arbitrów wydana 24.2.2004 r. upoważnia Wspólnotę do podjęcia jednostronnych działań, w zakresie niezbędnym do zrównoważenia szkodliwych skutków amerykańskiej ustawy Równolegle z toczącą się procedurą arbitrażową Rada UE przyjęła 15.12.2003 r, rozporządzenie (WE) nr 2238/2003 chroniące przed skutkami stosowania ustawy antydumpingowej Stanów Zjednoczonych z 1916 r. oraz przed działaniami na niej opartymi lub z niej wynikającymi59, mające na celu zneutralizowanie skutków ustawy amerykańskiej. Podobnie jak w przypadku rozporządzenia nr 2271/96, rozporządzenie nr 2238/2003 zakazuje uznawania i wykonywania orzeczeń sądów i decyzji organów administracyjnych USA wprowadzających w życie, bezpośrednio lub pośrednio, ustawę antydumpingową lub działania na niej oparte lub z niej wynikające. Podmioty unijne są uprawnione do odszkodowań i odzyskania wszelkich nakładów, kosztów i wydatków poniesionych w wyniku zastosowania kwestionowanej ustawy amerykańskiej. Odszkodowanie można uzyskać od osoby fizycznej lub prawnej lub każdego innego podmiotu, który wystąpił z roszczeniem na podstawie ustawy antydumpingowej, lub od każdej innej osoby lub podmiotu związanego z tą osobą lub podmiotem, przy czym, osoby lub podmioty uznaje się za powiązane, jeżeli są dyrektorami lub należą do kadry zarządzającej przedsiębiorstwa drugiej osoby, są prawnie uznanymi partnerami w interesach, jedna z nich bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugą lub obie z nich są bezpośrednio lub pośrednio kontrolowane przez osobę trzecią. Odszkodowanie może przyjąć formę przejęcia i sprzedaży aktywów posiadanych przez takie podmioty, w tym udziałów lub akcji osoby prawnej utworzonej we Wspólnocie.

więcej ->

Umowa o dialogu politycznym i współpracy z 2003 r.

Nowy etap w stosunkach wzajemnych rozpoczął się wraz z przyjęciem tzw. Deklaracji rzymskiej 30.6.1996 r.62 Przedstawiciele Unii Europejskiej oraz ministrowi spraw zagranicznych Grupy Andyjskiej postanowili, że zgodnie z wytycznymi Rady Europejskiej z Madrytu (15-16.12.1995 r.) oraz Andyjskiej Rady Prezydenckiej z Trujillo (10.3.1996 r.) dojdzie do wzmocnienia dialogu politycznego. W konsekwencji zdecydowano, że dojdzie do spotkania na szczycie (Przewodniczący Andyjskiej Rady Prezydenckiej, Przewodniczącego Rady UE i Przewodniczącego Komisji Europejskiej), a także że będą odbywały się okresowe spotkania ministrów spraw zagranicznych dotyczące dialogu politycznego i spotkania na właściwym szczeblu, w razie potrzeby, w innych sprawach budzących wspólne zainteresowanie.

więcej ->

Ocena międzynarodowej pozycji UE

Ramy dla wzajemnego dialogu i konsultacji obu stron wyznaczają spotkania na szczycie pomiędzy Prezydentem Rady Europy, Komisji Europejskiej i premierem Australii, spotkania na poziomie odpowiednich ministrów i spotkania w ramach Common Foreign and Security Policy (CFSP). Wymienia się tu również możliwość dialogu między Parlamentem Europy i Parlamentem Australii. Deklaracja sankcjonuje konsultacje polityczne na różnych szczeblach, w tym spotkania na szczycie jeżeli zajdzie taka potrzeba. Do połowy 2003 r. nie organizowano spotkań na najwyższym szczeblu. Jak dotąd współpraca gospodarcza tych dwóch podmiotów opiera się na kilku sektorowych umowach dotyczących m.in. energetyki jądrowej z 1982 r., nauki i techniki z 1994 r., handlu winami z 1994 r., wzajemnego uznawania standardów sprzedawanych towarów z 1999 r.5

więcej ->

Zjawisko konfrontacji

Właściwie obecnie znajdujemy się w okresie, kiedy ciągle „dorzucane są drożdże do surowego ciasta”, co daje jednocześnie szansę jego wzrostu, jak i tworzenie nowej jakości. Takie procesy bezpośrednio mają duży wpływ na płaszczyznę kształtowania podstawowych wartości. Co chwila, gwałtowne wydarzenia globalne o różnym charakterze (politycznym, gospodarczym), wstrząsają hierarchią wartości ludzkich, ukazując ich skromne wymiary.

więcej ->

Artykuł 111 TWE

W odniesieniu do art. 300 TWE art. 111 ma charakter szczególny. Jego przepisy dotyczą bowiem jedynie kształtowania szeroko pojętej polityki kursowej, jak również polityki pieniężnej i innych spraw mających szczególne znaczenie dla funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej w UE. Na podstawie art. 111 Rada otrzymała stosunkowo szerokie kompetencje do kształtowania polityki walutowej Wspólnoty. Dotyczyć mogą one tak stosunków z państwami trzecimi, jak uzgodnień dokonywanych w ramach wyspecjalizowanych organizacji międzynarodowych. Artykuł 111 dotyczy następujących zagadnień:

więcej ->

Cena osłabienia ONZ

W uzasadnieniu swojej propozycji Komisja Europejska w zbyt małej mierze zwróciła uwagę na rzeczywiste zagrożenia wiążące się z nie- potraktowaniem efektywnego multilateralizmu, jako priorytetu na szczeblu państw członkowskich – uczynił to dopiero Parlament w uchwale ze stycznia 2004 r. oraz Rada we wkładzie do prac Panelu Wysokiego Szczebla. Cena osłabienia ONZ, bo m.in. o takiej konsekwencji należy mówić w tym wypadku, jest zdecydowanie zbyt wielka dla społeczności międzynarodowej, aby kraje członkowskie Unii – traktowane jako awangarda Organizacji – nie miały potraktować potrzeby poprawy koordynacji między UE i ONZ priorytetowo. Pytanie jednak brzmi, czy tak się dzieje? Czy – pomimo faktycznego odrzucenia harmonogramu zaproponowanego przez KE – mamy do czynienia z realizacją koncepcji efektywnego multilateralizmu?

więcej ->

Umowa o dialogu politycznym i współpracy z 2003 r.

Podobnie, jak w przypadku umowy ramowej o współpracy, także umowa o dialogu politycznym i współpracy z państwami Ameryki Środkowej jest niemal wierną kopią umowy o dialogu politycznym i współpracy ze Wspólnotą Andyjską. Umowę tę negocjowano niemal rok i podpisano również w Rzymie 15.12.2003 r.7! Wspólnota Europejska nie związała się nią jeszcze. Umowa nie weszła jeszcze w życie. Interesujące jest to, że jej stronami są Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie oraz Gwatemala, Honduras, Kostaryka, Nikaragua, Panama i Salwador. W tytule umowy nie określa się tych państw jako tworzących organizację integracyjną, Tym niemniej jest to wciąż umowa dwustronna (zob. art. 53), a partnerem strony europejskiej są państwa Ameryki Środkowej traktowane jako pewna wspólnota integracyjna. Jak wynika bowiem z preambuły, dostrzega się rychłe ustanowienie Unii Celnej Ameryki Środkowej. Także z postanowień szczegółowych, w tym z postanowień instytucjonalnych, wynika, że mamy tu do czynienia z kontynuacją stosunków dwustronnych, a nie nową jakością. Do umowy dołączono też deklarację Wspólnoty Europejskiej dotyczącą specyficznego statusu Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii w sferze wiz, azylu, imigracji i innych polityk związanych ze swobodnym przepływem osób.

więcej ->

Relacje pomiędzy UE a Nową Zelandią

Zagadnienie to podniesiono również w pracach Rady Europy w 2001 r. W raporcie Rady Europy12 wskazano na to, że strategia zrównoważonego rozwoju jest ważna nie tylko w stosunkach wewnętrznych UE, ale również w stosunkach międzynarodowych w relacjach z Australią i Nową Zelandią, tak jak to wskazano w obu deklaracjach z 1997 r. i 1998 r. W programach rozwoju regionalnego (Ameryka Łacińska, Afryka, Azja, Pacyfik) należy uwzględnić zagadnienia ochrony środowiska oraz wpływ inwestycji na środowisko.

więcej ->

Spotkanie Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych

Por. P Luif, EU cohesion in the General Assembly, ISS Occasional Paper nr 49, Paryż 2003. stawę dla podejmowania działań przez kraje członkowskie Unii. Oznacza to, że plan działania przedstawiony we wrześniu 2003 r, stał się wiążący wyłącznie dla służb Komisji. Uwidacznia się tu niezwykle istotna, chociaż pomijana w opracowaniach poświęconych relacjom międzyinstytucjonal- nym, charakterystyczna cecha procedowania na forum organów unijnych. W związku z przyjęciem częściowo innego podejścia do tematu, niż uczyniła to Komisja, Rada (czyli państwa członkowskie) czuje się związana terminarzem realizacji komunikatu w postaci tego, który zaproponowała unijna egzekutywa, jedynie w bardzo ogólnym zakresie. Tym samym propozycja Komisji w znacznej mierze traci na swym pierwotnym znaczeniu, a założenia zawarte w niej będą wykonywane na poziomie państw członkowskich bez niezbędnego elementu koordynacyjnego, jakim jest właśnie wiążący strony harmonogram implementacyjny. Wreszcie za opóźnieniem lub brakiem realizacji programu nie stoją żadne sankcje prawne, ani nawet konsekwencje natury organizacyjnej.

więcej ->

Umowa o dialogu politycznym i współpracy z 2003 r. – ciąg dalszy

Bardzo zbliżony do umowy ze Wspólnotą Andyjską jest też zakres dialogu politycznego i współpracy. Identycznie sformułowane są zasady współdziałania stron: poszanowanie zasad demokratycznych i podstawowych praw człowieka oraz zasady rządów prawa jako elementu istotnego umowy (z możliwością podjęcia właściwych środków w razie uchybienia), popieranie zrównoważonego rozwoju i przyczynianie się do osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju, przywiązanie do zasad dobrego rządzenia i zwalczania korupcji (art. 1). Również cele umowy’ brzmią bardzo podobnie. Konkretyzacji ulega jednak tworzenie warunków do negocjowania umowy stowarzyszeniowej, które ustalono na koniec 2004 r.

więcej ->

Unia Europejska a NAFTA

Zasadniczą perspektywę rozwojową stosunków traktatowych między Unią Europejską a Mercosur wyznacza stowarzyszenie międzyregionalne. Decyzję o wszczęciu negocjacji podjęto na szczycie w Rio de Janeiro 28.6.1999 r. Rokowania rozpoczęły się w listopadzie 1999 r. Wówczas też stworzono Biregionalny Komitet Negocjacyjny UE-Mercosur (BNC). Powiązano z nim Podkomitet ds. współpracy, trzy podgrupy w specyficznych dziedzinach współpracy i trzy grupy techniczne zajmujące się sprawami handlowymi77.

więcej ->

Ameryki Południowa i Północna cz. II

Traktat z Asuncion z 26.3.1991 r. wszedł w życie 29.11.1991 r. Traktat ten został poważnie zmieniony na mocy protokołu dodatkowy dotyczącego struktury instytucjonalnej Mercosur (protokół z Ouro Preto z 17.12.1994 r. wszedł w życie 15.12.1995 r.) i uzupełniony protokołami dotyczącymi rozwiązywania sporów z Brasilii (17,12,1991 r, wszedł w życie 22.4.1993 r.) i z Olivos (18.11.2002 r. wszedł w życie 10.2.2004 r.).

więcej ->

Relacje Unii i Chin

O konstruktywnym charakterze tego dialogu świadczy znaczne ożywienie kontaktów gospodarczych (po podpisaniu wielu kontraktów w dziedzinach: telekomunikacji, lotnictwa, elektroniki i usług, chemii a także dostosowaniu chińskiego ustawodawstwa w dziedzinie ochrony własności intelektualnej do międzynarodowych standardów) oraz wyraźna poprawa dialogu politycznego (skoro Chiny wyraziły zgodę na składanie przez amerykańskie okręty wojenne wizyt w Hongkongu po pierwszym lipca 1997 r., i zawarta została umowa o współpracy okrętów ChRL i USA w sytuacjach kryzysowych) J. Kukuł-

więcej ->

Artykuł 300 TWE – dalszy opis

Interesującą cechą regulacji art. 300 TWE jest to, że nakłada on na Komisję prowadzącą negocjacje układu międzynarodowego obowiązek czynienia tego w konsultacji ze specjalnymi komitetami wyznaczonymi przez Radę i w ramach jej wskazówek, jeżeli takie zostały w ogóle sformułowane. Zgodnie z treścią art. 300 ust. 1 (przedostatnie zdanie) funkcją wspomnianych komitetów ma być wspieranie Komisji w prowadzonych przez nią negocjacjach. Mamy więc tu do czynienia z sytuacją analogiczną do wszelkich procedur komitołogicznych, w których formalną funkcją komitetów tworzonych przez Radę jest wspieranie Komisji korzystającej z kompetencji delegowanych w korzystaniu z nich. Faktycznie analogie idą dalej – podobnie bowiem jak w klasycznych procedurach komitołogicznych – funkcją komitetów jest także kontrola korzystania przez Komisję z jej uprawnień i równoważenie wyraźnie wspólnotowego interesu, który ona reprezentuje przez interesy krajów członkowskich, które mają być wyrażane w komitetach3.

więcej ->