Monthly Archives Lipiec 2015

Współpraca stron umowy z 1995 r.

Dialog polityczny ma być prowadzony za pomocą kontaktów, wymiany informacji i konsultację na różnych szczeblach (regularne spotkania szefów państw Mercosur i najwyższych władz Unii Europejskiej, doroczne spotkania ministrów spraw zagranicznych Mercosur i państw członkowskich UE przy udziale Komisji Europejskiej, spotkania innych właściwych ministrów, okresowe spotkania wyższych urzędników stron) i w drodze dyplomatycznej.

więcej ->

Początki EAC

Wschodniej i Południowej (COMESA, powstała jako Obszar Handlu Preferencyjnego dla Afryki Środkowej i Wschodniej w 1981 r., lecz zasadniczo zmodyfikowana jako COMESA działa na podstawie traktatu z Kam- pali z 1993 r.)18, Afrykańską Unię Maghrebu (AMU, powstała na mocy traktatu z 1997 r.)19, Wspólnotę Gospodarczą Państw Afryki Środkowej (ECCAS, działa na podstawie traktatu z Libreville z 1983 r.)20, Międzynarodową Władzę ds. Rozwoju (IGAD, powstała na mocy umowy z 1986 r., jako Międzynarodowa Władza ds. Suszy i Rozwoju)21 oraz Wspólnotę Afryki Wschodniej (EAC, działa na podstawie traktatu z Aruszy z 1999 r.)22. W stosunkach ze Wspólnotami Europejskimi/Unią Europejską kluczowe znaczenie mają kontakty z ECCAS, ECOWAS i SADC (zob. dalej). Spośród nich ECCAS nie ma jednoznacznie przyznanej osobowości prawnej (ma ją w sferze prawa krajowego – art. 87 traktatu z Libreville). W art. de Chazoumes, V Gowlland-Debbas, The Hague-Boston-London 2001, s. 797 i n. D. Deska, op. cit., s. 91-93 M. W Solarz, Afryka Południowa – szanse i zagrożeniu stabilnego rozwoju [w:] Stosunki międzynarodowe w Afryce…, s. 181-183.

więcej ->

Umowa o współpracy z 1985 r.

Umowa o współpracy między EWG a państwami-stronami Traktatu Ogólnego w sprawie Środkowoamerykańskiej Integracji Gospodarczej (bez Belize) i Panamą została podpisana 12.11.1985 r. Wspólnota związała się nią na mocy rozporządzenia Rady nr 2009/86 z 24.6.1986 r., wydanego na podstawie art. 113 i 235 TEWG69. Mimo udziału w niej podmiotu trzeciego (Panamy) należy uznać, że umowa ta miała charakter dwustronny (zob. art. 8). Umowa w znaczącym stopniu przypomina umowę z Porozumieniem z Kartageny z 1983 r. Została ona zawarta na 5 lat z możliwością przedłużenia na kolejne okresy dwuletnie i z możliwością wypowiedzenia (art. 11).

więcej ->

Umowa o współpracy z 1983 r.

Dnia 17.12.1983 r. przedstawiciele Rady Wspólnot Europejskich oraz Komisji Porozumienia z Kartageny i rządów państw członkowskich podpisali Umowę o współpracy. Wspólnota związała się umową na mocy rozporządzenia Rady nr 1591/84 z 4.6.1984 r., opartego na art. 113 i 235 TEWG59. Umowa o współpracy była umową dwustronną. Jednak inaczej

więcej ->

Przegląd umów dwustronnych cz. II

Międzyregionalna Ramowa Umowa o Współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Wspólnym Rynkiem Ameryki Południowe i jego państwami-stronami, z drugiej strony (OJ. 1996, L 69, s. 4). Zob. też komunikat Komisji z 30.3.2004 r. wydany przed Trzecim Szczytem UE – Ameryka Łacińska i Karaiby (COM/ 2004/220 finał), w którym zapowiedziano rychłe zakończenie negocjacji w sprawie utworzenia wspólnego rynku UE-Mercosur.

więcej ->

„Jedno państwo – dwa ustroje” – kontynuacja

Kluczowym problemem dla rozwoju Chin „zjednoczonych w różnorodności” jest inwestycją w inteligencję. W Europie, podobnie jak i w Stanach Zjednoczonych, wciąż istnieje przekonanie, że sektor prywatny płaci na sektor publiczny. W sytuacji gdy własnością staje się inteligencja, ta sekwencja ulega zmianie. Bez inwestycji w edukacji, w nauce, w infrastrukturze w zakresie transportu, telekomunikacji i energetyce zasoby użytecznej inteligencji pozostaną ograniczone do jednej piątej populacji30. Taki efekt jest nie do przyjęcia dla Chin, które ze względu na ilość mieszkańców muszą znaleźć własną drogę rozwoju, wykorzystując umiejętności konceptualizacji, koordynacji i konsolidacji. Te trzy „k” od zarania dziejów Państwa Środka stanowią rdzeń edukacyjnego „pączka”31.

więcej ->

Przegląd umów dwustronnych

Wspomniane wyżej dokumenty (Deklaracja Transatlantycka, Nowa Transatlantycka Agenda wraz ze wspólnym planem działania UE-USA i Transatlantyckie Partnerstwo Gospodarcze) mają charakter polityczny. Żadne z tych porozumień nie podlegało przewidzianym dla umów międzynarodowych procedurom zatwierdzania, określonym w Traktacie WE, nie były też ratyfikowane w państwach członkowskich, ani nie podlegały publikacji w Dzienniku Urzędowym. Mogą co najwyżej być uznawane za soft law w relacjach między Unią i Stanami Zjednoczonymi. Dopiero przyjmowane w wykonaniu politycznych dyspozycji tych dokumentów umowy składają się na zespół wiążących norm regulujących wzajemne relacje.

więcej ->

Unia Europejska-Maroko

Unię Europejską i Królestwo Maroka51 łączy umowa stowarzyszeniowa podpisana 26.2.1996 r.52 Umowa weszła w życie 1.3.2000 r. i zastąpiła dotychczasową umowę o współpracy z 1976 r. Umowa stowarzyszeniowa z 1996 r. jest umową nowej generacji. Przewiduje przestrzeganie zasad określonych w Karcie Narodów Zjednoczonych, a w szczególności przestrzeganie praw człowieka, zasad demokracji i wolności gospodarczej. Umowa przewiduje także wzmocnienie współpracy regionalnej. Następuje stopniowa wzajemna liberalizacja handlu produktami rolnymi. Dyskusje nad dalszym zbliżeniem gospodarczym rozpoczęły się w 2002 r. i nadal trwają. Istotnym elementem umowy stowarzyszeniowej są

więcej ->

Artykuł 300 TWE

Artykuł 300 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) jest najogólniejszym przepisem regulującym zawieranie przez Wspólnotę Europejską umów międzynarodowych. Ma on zastosowanie jedynie wtedy, gdy Wspólnota ma w ogóle kompetencję do działania w tej mierze na podstawie Traktatu WE. Z ust. 1 tego przepisu wynika, że dotyczy on zarówno zawierania umów z jednym lub większą liczbą państw, jak i z organizacjami międzynarodowymi.

więcej ->

Umowa o współpracy z 1980 r.

Umowę o współpracy wraz z protokołem dotyczącym art. 1 podpisano 7.3.1980 r. Jej stronami stały się EWG oraz pięć ówczesnych państw określonych jako państwa członkowskie ASEAN-u (Filipiny, Indonezja, Malezja, Singapur i Tajlandia). Z preambuły umowy i niektórych postanowień (np. art. 4) wynika, że ASEAN był postrzegany jako żywotne i spójne regionalne ugrupowanie państw. Formalnie każde państwo należące do ASEAN-u jest stroną umowy. Jednak nie jest to umowa wielostronna w zwykłym znaczeniu, gdyż państwa-członkowskie są traktowane łącznie47. Znajduje to implicite wyraz w tym, że tylko członkowie tej organizacji mogą stać się stronami umowy z 1980 r. W konsekwencji do umowy tej przystąpiły jeszcze Brunei (1985 r.)4a i Wietnam (1999 r.)49. W 2000 r. protokół akcesyjny podpisał również Laos50. W chwili obecnej trwa procedura jego ratyfikacji. Jednak możliwe jest indywidualne wycofanie się z umowy.

więcej ->

Pojęcie danych osobowych i ich przetwarzania

Pojęcie danych osobowych zostało po raz pierwszy zdefiniowane w Konwencji nr 108 Rady Europy1. Idee zawarte w tej Konwencji odwoływały się do pochodzących z tego samego czasu wytycznych OECD dotyczących ochrony danych osobowych2. Definicja sformułowana na początku lat 80-tych, została w całości powtórzona w dyrektywie 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych3. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. a) przedmiotowej dyrektywy, dane osobowe to „wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osoba możliwa do zidentyfikowania to osoba, której tożsamość można ustalić bezpośrednio lub pośrednio, szczególnie przez powołanie się na numer identyfikacyjny, lub jeden czy kilka szczególnych czynników określających jej fizyczną, fizjologiczną, umysłową, kulturową lub społeczną tożsamość”. Dane osobowe umożliwiają zatem zidentyfikowanie określonej osoby oraz ewentualnie, jej upodobań, słabości itp. Może chodzić o ustalenie numeru telefonu, o dane karty kredytowej, rachunku czy polisy ubezpieczeniowej albo karty’ pacjenta. Zbieranie lub wykorzystywanie tego rodzaju informacji, bez zgody osoby, której takie dane dotyczą, można niewątpliwie uznać za ingerencję w sferę prywatności.

więcej ->

Unia Europejska a Nowa Zelandia – kontynuacja

Nowa Zelandia przestrzega przyjętych przez Radę Zarządzającą w 2002 r. decyzją ss. VH/4 – Wytycznych w sprawie przestrzegania i egzekwowania wielostronnych umów międzynarodowych w dziedzinie ochrony środowiska. M. Bar, J. Jendrośka, Umowy międzynarodowe EKG ONZ w dziedzinie ochrony środowiska oraz zasady icit przestrzegania, Wrocław 2004, s. 11.

więcej ->

Harmonizacja różnych interpretacji praw człowieka w odmiennych cywilizacjach

Jeśli nie będziemy się posługiwać definicjami zawężonymi do historii i geografii, czy religii, odpowiedź może być twierdząca...

więcej ->

Pojęcie integracji państw

Państwa należące do wspólnoty regionalnej mogą ustanawiać między sobą organizacje integracyjne. Pojęcie integracji państw nie jest jednak jednoznacznie zdefiniowane. Można wszakże uważać, że integracja międzynarodowa oznacza kwalifikowaną postać współpracy państw, która polega na zacieśnieniu współdziałania co najmniej w sferze gospodarczej i handlowej przez ustanowienie uprzywilejowanych stosunków między uczestnikami integracji i podmiotami podległymi ich jurysdykcji. W ujęciu ekonomicznym, mającym częściowe wsparcie prawne w art. XXIV ust. 8 lit. a) i b) GATT47 (utrzymanym w mocy po utworzeniu WTO)10, wchodzą tutaj w grę w szczególności strefy wolnego handlu (zniesienie ograniczeń handlowych w odniesieniu do całej wymiany handlowej bez ustanowienia wspólnej zewnętrznej taryfy celnej) i unie celne (zniesienie wewnętrznych barier celnych i innych ograniczeń handlowych w odniesieniu do znaczącej części handlu i ustanowienie wspólnej taryfy zewnętrznej)11, a ponadto wspólne rynki i unie gospodarcze. Niekiedy wyróżnia się także strefy preferencyjnego traktowania, które nie spełniają formalnych wymogów unii celnej, ani strefy wolnego handlu. Integracja jest pojęciem szerszym od pojęcia organizacji integracyjnej państw, ponieważ może obejmować dwa podmioty. Z organizacją integracyjną nie mamy do czynienia nawet wówczas, gdy stronami porozumienia są państwo i np. jedna organizacja międzynarodowa, w tym integracyjna. Muszą ją współtworzyć co najmniej trzy podmioty, ustanawiając choćby minimalne strukturę organizacyjną.

więcej ->

Unia Europejska-Turcja

Republika Turecka liczy 68,89 milionów obywateli. Powierzchnia Turcji wynosi 780.580 km2. Podział administracyjny obejmuje 81 prowincji. Bezrobocie kształtuje się na poziomie 10,5%. Walutą jest lira turecka. Dochód roczny na mieszkańca wynosi 6.700 USD (2003). Źródło: Eurostat i CIA World Factbook. Turcja w obecnym kształcie powstała 29.10.1923 r. jako państwo-sukcesor Imperium Osmańskiego. Zob. na temat stosunków polsko-tureckich pracę z serii monografie Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej: A. Dziubiński, Na szlakach Orientu. Handel między Polskę a imperium Osmańskim w XVI- -XVII/ wieku, Wrocław 1997, s. 34 i n.

więcej ->